تازه يه چند وقته به كلم زده برم وطن(من افغانيم  هر چند ايران به دنيا اومدم و تا حالا اونجا رو نديدمP (برم تو ارتش ملي(البته اگه بشه گفت ارتش ملی چون همش اون آمریکایی های کثافت ادارش می کنند)شايدم رفتم شدم عضو طالبان Lخيلي فرق نمي كنه همشون سر تا پا يه كرباسند.

دنياي ما دنياي دروغه يعني بدون دروغ نمي توني جايي برسي اون ها ايكه هم به يه جايي رسيدن شك نكنيد براي بالا رفتن خودشون چندين نفر را زير پاشون له كردن تا بالا برن.

چند وقته به كلم زده برم اعضا بدنم را اهدا كنم تا بعد از مرگم شايد بدرد يكي بخوره.(مغزم آكبنده و اصلا كار نكرده.قلبم هم نه براي خودم تپيده نه براي كس ديگه اي فط یه چند تا ترک داره). (ياد فيلم نيكلاي كوچك افتادم كه پدر و مادرش اعضاي بدنش را به مردمي اهدا كردند كه نيكلا را كشتند. به اين مي گن ايثار )حالا نمي دونم از يه افغاني قبول مي كنند يا نه. اما واقعا دلم از حرفاي اين وزير بهداشت گرفت(افغاني ها فقط مي توانند از هم وطنان خود عضو دريافت كنند. يعني اگه هموطني پيدا نشه بايد بميرند) . جوري كه اصلا به مسلمان بودن كه هيچي به انسان بودن اون شك كردم(خدايش به راه راست هدايتش كند.)

بذار جاده ها اشتباه برن من و تو که به هم نمی رسیم

یادتونه وقتی بچه بودیم همیشه از بزرگترمون می پرسیدیم پس کی ما بزرگ می شیم. اونقدر تو حسرت آزادی بزرگا بودیم که از بچه گیمون هیچی نفهمیدیم .وقتی یاد سادگیمون، دل بی کینه مون که  می افتم گریه ام می گیره اون وقتا قهرامون 2 ساعت بیشتر طول نمی کشید غروری نداشتیم که به خاطر بهترین دوستمون نخواهیم زیر پا بذاریم.تو قلبمون واسه همه جا بود الا کینه .هر چقدر به ما دروغ می گفتند بازم دوستشون داشتیم . وقتی یکی از دوستامون از کنارمون می رفت انگار

یه تیکه از قلبمون کنده شده.یاد باد آن روزگاران یاد باد. بیایید به یاد اون وقتا کینه را از دلامون پاک کنیم و یه فرصت دوباره به خودمون بدیم ما هنوز قلبامون زیاد سیاه نشده.

مي دونيد چرا دعاي بچه ها مستجاب ميشه چون ايمان اونا به خدا ازهمه ما بيشتره ما هر چي بزرگتر شديم ايمانمون را به خدا از دست داديم.

نمي دونم چرا اين روزا دیگه مثل سابق نيستم همه چي برام پوچ و بي معني شده خيلي وقته اصلا با هيچي حال نمي كنم حوصله هيچ كاري ندارم بعضي وقتا كه حسابي حالم گرفته مي شه ، فقط مي خوام گريه كنم يا پياده هي راه برم .برم و برم تا يه جاي دور .اصلا از اولش كه خودم را شناختم فهميدم با بقيه خيلي فرق دارم از همون بچه گی با دختراي فاميل مشكل داشتم الان هم كه 23 سالمه همون مشكل لعنتي ديگه از همه آدما حالم بد ميشه(از تمام بشريت معذرت مي خوام) اصلا دست خودم نيست.نمي دونم چمه خلاصه دارم به پوچي مي رسم انگار هيششكي منو دوست نداره يه وقتايي يه جوري مي شم كه مي خوام خودكشي كنم(خواهش مي كنم نخنديد)Lالبته اگه گناه نبود يا نمي دونستم كه گناهِ تا حالا خودكشي كرده بودم بعضي شبا كه مي خوام بيام خونه با اينكه بارون مي باره ولي نيم ساعتي كه تا خونمون راهه پياده مي يام البته تنها نيستم زيدم هم با منهJ(زيدم: MP3 PLAYER)تو راهم كه مي يام هي به كلم مي زنه كه خودمو بندازم زير تر يلي هايي كه تو جاده مي آن خودمو راحت كنم (نگران راننده نباشيد اون نگه نمي داره و مي ره هيشكي هم نمي فهمه يه مشت گوشت چرخ كرده از كدوم قصابي سيار افتاده بيرون). چند وقته  شب كار شدم همشم آهنگ اين سلنديون  و نانسي البته از سام و سیاوش هم نمي گذرم.