نمی دونم چی بگم رفتی و دل در فراقت ....

حسن رفت تا من باور کنم هر اومدنی یه رفتنی داره اما این رفتن پایان راه نیست بلکه شروعی برای یه تولد دیگه ...

دوست دارم حسن جونم به اندازه همه داداشای دنیا....

هیچ وقت از مرگ بدم نیومده مگه وقتایی که عزیزانم را از من جدا  کرده ، می دونی حاضرم جای هر کدوم از مردم دنیا 100 بار  بمیرم اما دوست ندارم کسی را که دوستش دارم (حتی یه ذره L) لااقل تا وقتی من زنده ام بمیره . هر چند مرگ حقه و نمی شه کاریش کرد . می دونی مرگه یه نفر یه نشونه از طرف خداست  .خدا این جوری می گه دل به عشقای  دنیا نبند چون فقط عشق به خدا ست که ازلیه. اما دعا می کنم (مخصوصا مامان گلی خودمو که دیگه نمی خواد برا کسی دعا کنهL) هیچ کس حتی اونا ایکه من از آنها خوشم نمی یاد (من از هیچ کسی  بدم نمی یاد)هیچ وقت مرگ عزیزی را نبینند.

نفرت تو وجود من جایی نداره (حتی یه ذره) اما نمی دونم چرا از تنهایی لذت می برم حتی از تنهایی تو قبر . چرخیدن زیر بارونو دوست دارم مثل وقتی بچه بودم .می خوام این قدر با دهان باز زیر بارون بچرخم که دهنم از بارون پر بشه و سرم هی گیج بره .به بالا که نگاه می کنی مثل اینه که از اسمون ستاره ها دارن می ریزن پایین.دلت می خواد دستاتو باز کنی و هر چی ستاره می ریزه فقط مال خودت جمع کنی .دوست دارم یه بار دیگه شعر هاجر خانومو بخونم ( بارون بارون شر شر   تو خونه هاجر    هاجر عروسی داره .....)چه کیفی داره دوباره بچه شدن اما فکر نکنم  مرگ مهلتم بده که دوباره زیر بارون برقصمL .البته نه اون مرگی که همه فکر می کنند مرگه دلمون را می گم.

مرگ من روزی فرا خواهد رسید             در بهاری روشن از امواج نور

در زمستان غبار آلود و غم                    یا خزان خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید            روزی از این تلخ و شیرین روزها 

روز پوچی همچو روزان دگر                   سایه ای از امروزها ، دیروزها

دیدگانم همچو دالانهای تار                     گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود                  من تهی خواهم شد از فریاد و درد

من خزم روی دفترم                             دست هایم فارغ از افسون و شعر

یاد می آرم در دستان من                        روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش          می رسند از ره که در خاکم نهند

آه که شاید عاشقانم،در نیمه شب             گل به روی گور نمناکم نهند

لیک دیگر پیکر سرد مرا                           می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو، دور از ضربه های قلب تو                قلب می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد                             نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من افتاد و گمنام می ماند به راه             فارغ از افسانه های نام و ننگ

خیلی وقت بود قم نرفته بودم دلم واسه مادر بزرگم خاله هام و داییم تنگ شده بود. تازه به پدر بزرگم هم سرنزده بودم.شب عید به هر ترتیب که بود خودمو رسوندم.صبح رفتم حرم واسه همه آدمای دنیا دعا کردم(البته اگه دعام قبول بشه) بعدش هم رفتم بقیع به بابا بزرگ گلم سر زدم.از ته دل برا همه مهربونیاش گریه کردم(۲۶دی دومین سالگردشه).خلاصه تا به همه فامیلا سر زدم.تازه یه کافینت (فکر کنم اسمش آپادانا بود) رفتم سرعتشم خیلی از کافینتای تهران بیشتر بود.۲هفته دیگه باید دوباره قم برم.تازه از قم که اومدم خونه بابا و مامانم گیر سه پیچ دادن که الا و بلا باید دختر یکی از اشنا هامون تو قم رو بگیرم(من که واقعا از این گیر دادنا دیگه خسته شدم)راستش دختر بدی نیست ولی ازش خوشم نمی یاد می دونی من و اون مثل دو تا خط موازی می مونیم که هیچ نقطه اشتراکی ندارن.حالا ببینم می تونم بابامو بپیچونم یا نه.