بنــــــام او که گـــــر حــــکـــــم کند همه محکومیم
|
|
| |
|
|
| |
به تماشا سوگند
و به آغاز كلام
و به پرواز كبوتر از ذهن
واژهاي در قفس است .
حرفهايم , مثل يك تكه چمن روشن بود .
من به آنان گفتم :
آفتابي لب درگاه شماست
كه اگر در بگشايد به رفتار شما ميتابد .
و به آنان گفتم :
سنگ آرايش كوهستان نيست
همچناني كه فلز , زيوري نيست به اندام كلنگ .
در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است
كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند .
پي گوهر باشيد .
لحظهها را به چراگاه رسالت ببريد .
و من آنان را , به صداي قدم پيك بشارت دادم
و به نزديكي روز , و به افزايش رنگ
به طنين گل سرخ , پشت پرچين سخنهاي درشت .
و به آنان گفتم :
هر كه در حافظه چوب ببيند باغي
صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهد ماند .
هركه با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرام ترين خواب جهان خواهد بود .
آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند
ميگشايد گره پنجرهها را با آه .
زير بيدي بوديم .
برگي از شاخه بالاي سرم چيدم , گفتم :
چشم را باز كنيد , آيتي بهتر از اين مي خواهيد ؟
مي شنيدم كه بهم ميگفتند:
سحر ميداند , سحر !
سر هر كوه رسولي ديدند
ابرانكار به دوش آوردند
باد را نازل كرديم
تا كلاه از سرشان بردارد .
خانههاشان پر داوودي بود ,
چشمشان را بستيم .
دستشان را نرسانديم به سر شاخه هوش .
جيبشان را پر عادت كرديم.
خوابشان را به صداي سفر آينهها آشفتيم .
|
|
| |
|
|
|
|
|
