اليس الله بكاف عبده

اليس الله بكاف عبده

اليس الله بكاف عبده

اليس الله بكاف عبده

اليس الله بكاف عبده

اليس الله بكاف عبده

پ.ن:....

نپرس ديگه حالم.....سوخته پر و بالم

ياد چشات يک دم......نمي ره از يادم

ای همدم هر سرگردان و غریب،ای گشایش بخش هر اندوهگین دل شکسته‏، ای فریادرس هر خوار شده بی‏کس و ای یاور هر محتاج رانده‏شده‏ای، تو آنی که «رحمت و علمت همه چیز علم را فرا گرفته» و تویی که برای هر یک از آفریدگان سهمی از نعمتت قرار داده‏ای و تویی که عفوش از عقابش برتر است. توآنی که رحمتش پیشاپیش خشمش در حرکت می‏باشد.

آفریدگارا، تویی که بخشش و عطایش از منعش بیشتر است و تویی که همه آفریدگان را از رحمت واسعه‏اش وسعت بخشیده و تویی که از بخشش خود به خلق، پاداش و عوض نمی‏خواهد و تویی که در کیفر گناه‏کاران از اندازه نمی‏گذرد.

و اما من - ای خدای من - بنده تو هستم که به دعا کردن فرمانش دادی؛ پس لبیک و سعد یک  گفت.

اینک منم، ای پروردگارم، که در پیشگاهت افتاده، منم که سنگینی بار گناهان کمرش را گران‏بار کرده و منم آنکه عمرش در گناهان فانی گشته است و منم آن کسی که تو را از روی نادانی معصیت کرده است و حال آنکه  تو سزاوار نافرمانی نبودی.

خدای من، آیا اگر بنده‏ای تو را بخواند، بر او ترحم کننده‏ای تا در دعا بکوشم؟ یا کسی را که در پیشگاهت بگرید، بخشنده‏ای تا در گریستن شتاب کنم؟ یا تو از کسی که برایت پیشانی برخاک ذلت نهاده است، در گذرنده‏ای؟ یا کسی را که از فقر خود، از سر توکل تنها به حضرتت شکوه کند، بی‏نیازکننده‏ای؟

بارالها، کسی را که جز تو بخشنده‏ای نمی‏یابد، ناامید مکن و کسی که از توبه جز تو توانگر نمی‏شود، خوار مگردان.

پروردگارا، پس بر محمد (صلی‏الله علیه و آله وسلم) و آل او درود فرست و از من روی نگردان، در حالی که به تو رو آورده‏ام

و محرومم مفرما، در حالی که به سویت مشتاقم و با آنکه در حضورت ایستاده‏ام، دست رد به پیشانی من مزن.

عزیزا توآنی که خودت را به رحمت وصف کردی. پس بر محمد (صلی‏الله علیه وآله وسلم) و آل او درود فرست و به من رحم نما. تو کسی هستی که خود را به عفو و گذشت نام نهادی؛ پس از من درگذر.

ای خدای من، حتماً سیلاب اشکم را از خوفت و پریشانی دلم را از ترست و لرزش اندامم را از هیبتت می‏بینی؛ همه اینها از شرمساری به دلیل بدی کردار من است. از این رو، صدایم به جهت زاری نمودن به درگاهت گرفته و زبانم از مناجات با تو باز مانده است.

شايد بي تو بودن سهم من است

شايد خواب چشمانت را به اشتباه ديده ام

شايد ،بايد دستانت براي ديگري باشد

اما بدان

دستان من تا ابد براي توست

قلبم هم ...

پ.ن:به خاطر همه چي ازت ممنونم

مي دونم صدام رو مي شنوي

مي دونم مي خواي جواب ندي

اما بابايي

دلم برات تنگ شده

دل پر گناهم رو مي گم

بابايي روز بابا هم گذشت

نبودي كه بيام

نتونستم بيام بقيع

مي دونم از دستم دلخوري

بابايي كمكم كن

خيلي خستم

از همه بريدم

از خودم

از اون

از ....

به اينكه بازگردي

يا ...

اميد نيز نيست

نيست تا ويرانيم را ببيند

ويراني

خيلي ويرانم 

هنوز باز نگشتي

و من هنوز

تا قيامت

به انتظار مي نشنمت

اي ....

و تو چه زيبا

به تماشاي

سوختنم نشسته اي

بی تو من 

بی صدایم

برای تو می نویسم اما می دانم نیستی

نه، تو هستی و من نیستم

برای تو هیچ نبودم و

هیچ نیستم

برای کسی که تمام دنیایش بودی

هیچ نبودن هم بسیار است

قصه نیستم که بگوئی ،
نغمه نیستم که بخوانی ،
صدا نیستم که بشنوی ،
یا چیزی چنان که ببینی ،
یا چیزی چنان که بدانی…

                                  که عشق پناهی گردد

                                                         پروازی نه گريزگاهی گردد

                                                                                آی عشق آی عشق

                                                                                                    چهره ی آبی ات پيدا نيست.

                                                                                       و خنکای مرهمی بر شعله زخمی

                                                               نه شور شعله بر سرمای درون .

                         آی عشق آی عشق چهره ی سرخ ات پيدا نيست.

آی عشق آی عشق رنگ آشنای چهره ات پيدا نيست.

 الان سالهاست که رفتی و من حتی خواب نوازش دستانت را هم نمی بینم

رفتی اما یادت همیشه تو قلبای کوچیک ما هست بابایی جونم .

فردا نمی دونم چندمین ساله که دیگه بین ما نیستی این چند سال مثل چند قرن گذشت و من هنوز باورش نکردم.

دلم برات خیلی تنگ شده آخرین باری که خوابت رو دیدم همین چند ماه پیش بود که با اون نگاه همیشه مهربونت بهم گفتی چه عجب موهات رو کوتاه کردی علی جان و من که هنوز باورم نمی شد دوباره ببینمت چشمام پر اشک شد.بابایی من دلم حسابی گرفته

تو که رفتی خونه سوت و کور شد

تو که رفتی خنده هم از لبامون رفت

بابایی من

برام دعا کن

دعا کن تا بیام ...

و من تا ابد وامدار مهربونیات میمونم

بابایی جون من همه دلشون برات تنگ شده اما من...

رفتی که بر کنی

ریشه سست و بی بنیاد مرا

رفتی که بر بادم دهی

در طوفان زندگی

رفتی که دل زتو بر کنم

اما نتوانم

رفتی که ...

همرنگ صفخات دل من

و من می بارم

بارانی را که پوشانده چشمهایم را

شاید نگاهی

به دل پر گناهی

همیشه منتظرم تا

بیایی

و ما را برهانی از درغل و زنجیر بودن

چون دلیلی نداره نگاهم کنی

فقط می خوانی

زمزمه ای تلخ

زیر لب

اما من می خوانم

سهراب را

فقط به خاطر تو

چون صدایت در گوشم ماندگار است

چون تو نمی فهمی من از تو نوشتم

شاید می فهمی و من نمی فهمم

که می فهمی

و من همیشه

از تو خواهم نوشت

نگار من

تو که نیستی تا ببینی گریه های هر شب من

بی حضور عاشق تو چه عجیبه گریه کردن

تو که نیستی تا ببینی دل آسمون شکسته

جاده تا صبح قیامت من و این پاهای خسته

صدا کن مرا ،صدای تو خوب است،صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می روید.....

در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.......

به حال خدايي که در توانگري او وصف ها گفته اند و در مهرباني اش اميدها زنده کرده اند.

به حال خدايي که همواره و پيوسته در شروع ميبينيمش و در انتها رد پاهايش را با گرد غرور مي پوشانيم.

آري،خدا را هم ياد کنيم،شايد در گوشه دلمان،شايد در بي نهايت.

شايد خدا هم به ما اميد بسته باشد.شايد منتظر دستي باشد که موهايش را در ميان صداي قهقه ي اهريمنان به پژواک فراخواند.

خدايا!صدايم را بشنو.گرماي محبتم را بر گونه هايت حس کن!من هنوز با تو هستم...

می گن به چیزی که دل نداره دل نبند 

خب مگه من دل نداشتم دیوونه

پ.ن:و من آشغ شدم

خداوند پاسخ داد:از میان فرشتگان بیشمارم یكی را برای تو در نظر گرفته ام. او در انتظار توست و حامی و مراقب تو خواهد بود.

كودك همچنان مردد ادامه داد:اما اینجا در بهشت من جز خندیدن و آواز و شادی كاری ندارم.

خداوند لبخند زد :فرشته ی تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد تو عشق او را احساس خواهی كرد و شاد خواهی بود.

كودك ادامه داد :من چطور می توانم بفهمم كه مردم چه می گویند در حالیكه زبان آنها را نمی دانم.

خداوند او را نوازش كرد و گفت: فرشته ی تو زیباترین وشیرین ترین واژه هایی را كه ممكن است بشنوی درگوش تو زمزمه خواهد كرد و بادقت و صبوری به تو یاد خواهد داد كه چگونه صحبت كنی.

كودك با ناراحتی گفت:اما اگر بخواهم با تو صحبت كنم چه كنم؟؟

و خدا برای این سئوال هم پاسخی داشت؟ فرشته ات دستهای تو را در كنار هم قرار خواهد داد و به تو می آموزد كه چگونه دعا كنی.

كودك سرش را برگرداند و پرسید:شنیده ام كه در زمین انسانهای بد هم زندگی می كنند. چه كسی از من محافظت خواهد كرد؟؟

خدا گفت :فرشته ات از تو محافظت خواهد كرد حتی اگر به قیمت جانش تمام شود.

كودك با نگرانی ادامه داد :اما من همیشه به این دلیلكه نمی توانم تو را ببینم غمگین خواهم بود.

خداوند لبخند زد و گفت :فرشته ات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد كرد اگرچه من همیشه در كنار تو هستم.

در آن هنگام بهشت آرام بود اما صداهایی از زمین به گوش می رسید.

كودك می دانست كه بزودی باید سفر خود را آغاز كند.

 پس سوال آخر را به آرامی از خداوند پرسید : خدایا اگر باید هم اكنون به دنیا بروم لااقل نام فرشته ام را به من بگو.


خداوند او رانوازش كرد و پاسخ داد : نام فرشته ات اهمتی ندارد،

ولی تو می توانی او را "مادر" صدا كنی.

ای قلم بنویس

ای تاریخ ثبت كن

در میان كوچه ها یك تن یاور زهرا نشد ...

شهادت زهرای مرضیه-س- تسلیت باد.

هرگز از مرگ نهراسيده‌ام
اگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.
هراس ِ من ــ باري ــ همه از مردن در سرزميني‌ست

جُستن
يافتن
و آن‌گاه
به اختيار برگزيدن
و از خويشتن ِ خويش
باروئي پي‌افکندن ــ

حول همین حوالی

پیدایت کردم

و حالا

همین حوالی گمم می کنی

دلواپس، خسته و ترک خورده

 پا به پای خاطراتت

 خاک می خورم

۲۸ صفر رحلت حضرت رسول اکرم (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) و

۲۹ صفر شهادت امام رضا (ع)

در این شبها که   به اسمان  مینگریم گویی بغضی کهنه در گلوی مهتاب تو را فریاد میزند  تویی  که در وانفسای  این دنیا از همه غریبتر بوده ای. تویی که با سکوتت عشق  را به اتش کشیدی وخاک را تا به ابد با غربت اغشته نمودی . در تنهاییت خدای را به دیدگان نمناکمان به تماشا کشاندی.و در یادمان  اینگونه نگاشتی :
هر که عاشقتر، دلش آشفته تر
 
چه فقیرانه نگاهم به جاده دوخته شده است که مبادا روز ی از مقابل دیدگانم بگذری و من از دیدارت جا بمانم .
 .شب را به امید رویایت میگذرانم و روز را به امید شنیدن صدایت .چه حقیقت تلخ و شیرینی است .چه ظلمت و روشنایی وجودم را تسخیر نموده است
اگرمعبود تنهایی بر نمیگزید بی شک تو را معبود دل خویش میدانستم و از قربانی  چشم و دل در راهت دریغ نمیکردم
دوست دارم  آنی شوم که  خریدارم شوی که حتی اگر روزی قدمهایم به چمن جنت رسید باز هم غلام روسیاه تو باشم
دلم سر سپرده ات شد .تقصیر من نیست که این چنین عاشقانه فریادت میزنم که باید دامن خدای را بگیری که چرا شیدایی را در چشمان تو خلاصه نمود
برای تمام تنهایی حریم پاکت دلم میسوزد . هر گاه که تن سپردم به گوش دادن تمام زمزمه های دل خسته ام ،نامی به جز حسن بن علی نشنیدم .نامی که هرگز نتوانستم نامی در کنار ان بگنجانم .
بی گمان که خاک تن من جز با غبار بقیع اغشته نشده و دربدو تولدم بی شک به جای اذان، روضه  تو را در گوشم خوانده اند که اینگونه خود را شیدای تو میبینم  .
مرا چه باکی است از اتش دوزخ که چون در میان هاله های ان مرا رها کردند باز من دامن کریم تو را رها نخواهم کرد .هنگامی که برای گرفتن دستان گنهکارم قدمهایت را برداری اتش چه شرمگین خواهد شد از زبانه کشیدن، و ابراهیم بیاید و ببیند که کدامین گلستان زیباتر است؟.
زندگی چیزی جز عشق تو را به من نشان نداد و دل بهانه ای جز دیدارت در همه عمر نگرفت
بگذار که با دیدنت دلم برای همیشه خراب شود. مرا به آبادی دل چه سود و چه نیاز؟ که در این دنیا هر دلی خراباتی شد گویا ابدی جاویدان شد.
من اسارت دلم را به هیچ آزادی نفروشم که زندانبانی چون حسن بن علی جرعه ای جز می به من ارزانی نمیدارد

بکوبید!

بکوبید!

بکوبید!

می کوبند، اما

صدا، استخوان نیست که از چماغی ترک بردارد

پوست نیست که از چاقویی جر بخورد

انگشت نیست که زیر هاونی له شود

حتی گلو نیست که از طناب حناق بگیرد

صداها – این بغض های سرودخوان را می شناسم

اگر در قفس بمانند

آسمان را مشبک می کنند و اگر آزاد شوند

زمین را پرواز می دهند

التماست نمی کنم

هرگز گمان نکن که این واژه را

در وادی آوازهای من خواهی شنید

   تنها می نویسم:  بیا!

بیا و لحظه ای کنار فانوس نفس های من آرام بگیر

 نگاه کن!

 ساعت از سکوت ترانه هم گذشته است

 اگرنگاه گمانم به راه آمدنت نبود

 ساعتی پیش

 این انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب های تو می سپردم

 حال هم

 به چراغ همین کوچه ی کوتاه مان قسم

 بارش قطره یی از ابر بارانی نگاهم کافی ست

 تا از تنگه ی تولد ترانه طلوع کنی

اما

تو را به جان نفس های نرم کبوتران هره نشین

بیا و امشب را

بی واسطه ی سکسکه های گریه کنارم باش

مگر چه می شود

یکبار بی پوشش پرده ی باران تماشایت کنم ؟

ها ؟

چه می شود ؟

هنوز از دستم دلخوری مگه نه؟؟؟؟؟

کوهساران مرا پر کن،ای طنین فراموشی!

نفرین به زیبایی-آب تاریک خروشان-که هست مرا

تو ناگهان زیبا هستی.اندامت گردابی است

موج تو اقلیم مرا گرفت.

ترا یافتم ،آسمان ها را پی بردم.

ترا یافتم ، درها را گشودم ، شاخه ها را خواندم.

افتاده باد آن برگ ، که به آهنگ وزشهایت نلرزد !

مژگان تو لرزید: رویا درهم شد .

تپیدی شیره گل به بگردش درآمد.

بیدار شدی : جهان سر برداشت ، جوی از جا جهید .

براه افتادی سیم جاده غرق نوا شد .

در کف تست رشته دگرگونی

از بیم زیبایی می گریزم ،و چه بیهوده فضا را گرفته ای

یادت جهان را پر غم می کند ، و فراموشی کیمیاست

در غم گداختم ،ای بزرگ ، ای تابان !

سر برزن ، شب زیست را در هو ریز ، ستاره دیگر خاک !

جلوه ای ، ای برون از دید !

از بیکران تو می ترسم ، ای دوســــت ! مـوج نوازشی .

قلمم را پرت می کنم تا نبینمش،پرت می کنم تا برسد به آنجا

که برای همیشه فراموشش کنم،پرتش می کنم تا او نیز مانند من فدا نشود،تا نسوزد و جان ندهد.

تا با عشق از خود مایه نگذارد،قلمم را پرت می کنم ،تا بمیرد و ننویسد،تا فراموش شود،مرا که ببیند باید بسوزد و بنویسد،بگذار برود،او نیز برود تا آرام گیرد.من که می سو ختم و می نوشتم ،قلم در دستم ذوب می شد،شعر که می خواندم برایش گوش و گریه کهه می کردم اشک و نفس که می کشیدم برایم آه.

قلمم را پرت می کنم می گذارم بماند تا جوهر وجودش خشک شود.تا فراموش کند مرا،قلب من با نفس قلم می تپید و عشق در وجودم به خاطر جانفشانی او شعله می کشید ، حالا دیگر همه چیز تمام شده ،قلبی نیست تا بتپد ، عشقی نیست تا بسوزاند مرا و دستی نیست تا قلم را جان به سر کند.

قلمم را پرت می کنم!

خدايا آمدم بي آنکه بخواهم و مانده ام چون تو مي خواهي برايم بگو که چرا لالايي حيات را در گوش چشمانم زمزمه کردي بگو تا بهانه ي خاکستري بودنم را ديگر در لابه لاي گل هاي اقاقي جست و جو نکنم خدايا بگو به جرم کدام نفس ناثواب عشق را از در کلبه ي دل اينگونه بي پروا راندي ؟ به کدامين گناه چشمان بي پناهم را بي پناه تر کردي؟ من آمدم از دنياي تاريکي ها به دنياي بزرگ آدمهاي رنگارنگ .مگر وقتي دستانم را از دستان فرشته هايت جدا کردي قول ندادي که دلم همواره عاشق مي ماند پس چه شد؟ من به تو ايمان آوردم به تو و حرفهاي آسمانيت حالا بگو بدون روياهاي شيرين چگونه بر بوم دل محبت را نقاشي کنم؟ خدايا خالق قلب پاک شب بوها برايت از اعماق شب سيبي سرخ هديه مي آورم شايد اشکي که بر روي گونه هايم خشکيده است با دم مهربان تو بر دستان يار بي قرار جاي گيرد و دل فراموش نکند که عشق همواره هست اما گاهي در رويا جا خوش مي کند

امشب انگار خدا نیز از بغض من با خبر بود . شهر یکپارچه سیاهی ست و تنها نور حقیقی ماه بر آسمان ظلمانی می تابد . این مجالی ست برای بغض من ، برای گریستن ، برای پاک و معصومانه اشک ریختن . عجب غنیمت بزرگی ست !

هنوز یاد دارم ... هنوز یاد دارم کودکی را که هرگاه دل کوچکش لبریز از اندوه های کوچک تر می شد ، کنج دیوارهای اتاق تنهایی خویش ، کز می کرد . دیوار با دستان سردش او را در آغوش می گرفت و کودک آهنگ گریه سر می داد . چه رویایی زیبایی بود !

چشمانم را به گوشه ی اتاق دوخته ام ، همان جایی که روزگاری پناه کودک گریان بود . ظلمت بیداد می کند ، سیاهی مطلق . اما نه از فقدان نور ، که از دلتنگی کودکی که در دل دیوار همچون نور بود .

اتاق همان اتاق است ، دیوار ها همان دیوارند ، تنها تصاویر رنگارنگ جای خود را به اشعار غمباری داده اند ، که دردی مشترک را فریاد می کنند . اما کودکی جایی در گذر زمان گم گشته است . کاش کودکی نیز مرا به یاد بیاورد .

صدای قهقه های آزاردهنده ی کسانی که قدر این تاریکی را نمی دانند مرا به خویش بازمی گرداند .حالا نمناکی چشمانم را احساس می کنم .

می خواهم بگریم .... می خواهم بگریم تا ارزش خنده هایی را که هر روز تو بر لبانم نقاشی می کنی درک کنم . می خواهم بگریم تا بدانم خنده ها جاویدان نیستند . می خواهم بگریم تا حضورت برایم سبز تر شود .

حتی اشک شمع نیز آویز شده . گویی او نیز می داند که کسی در این سیاهی اشکانش را نخواهد دید . از اشک شمع ، شهامت گریستن می یابم . دفترم را می بندم ، به دیوارهای سرد تکیه می دهم ... به این امید که آن ها نیز بدانند من همان کودک دیروزم . به این امید که باز پذیرای پیکر کودک اشک آلود باشند . به این امید که دوباره مرا در آغوش بگیرند ، که سخت محتاج آغوشم !   

من خواب دیده ام که کسی می آید
من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام
و پلک چشمم هی می پرد
و کفشهایم هی جفت میشوند
و کور شوم
اگر دروغ بگویم
من خواب آن ستاره ی قرمز را
وقتی که خواب نبودم دیده ام
کسی می آید
کسی می آید
کسی دیگر
کسی بهتر
کسی که مثل هیچ کس نیست مثل پدرنیست
مثل مادر نیست
و مثل آن کسی ست که باید باشد

آخ...
چه قدر روشنی خوبست
چه قدر روشنی خوبست
چرا من این همه کوچک هستم
که در خیابانها گم میشوم
چرا پدر که این همه کوچک نیست
و در خیابانها هم گم نمی شود
کاری نمی کند که آن کسی که بخواب من آمده ست روز آمدنش را جلو بیاندازد
چرا پدر فقط باید
در خواب خواب ببیند
کسی می اید
کسی می اید
کسی که در دلش با ماست در نفسش با ماست در صدایش با ماست
کسی که آمدنش را نمی شود
گرفت
و دستبند زد و به زندان انداخت

کسیکه از باران از صدای شر شر باران
از میان پچ و پچ گلهای اطلسی
کسی از آسمان توپخانه در شب آتش بازی می اید
و سفره را می اندازد

و هر چه را که باد کرده باشد قسمت میکند
و سهم ما را هم می دهد
من خواب دیده ام...

جمعه ای که گذشت میلاد امام حسین (ع) بود و تولد خواهرم.خواهری که خیلی وقتا ازمن دلگیر میشه.

برای روز تولدش چیزی بهش هدیه ندادم به همین خاطر فک کنم خیلی از دستم ناراحت باشه.اما خودش هم می دونه تقصیر من نیست .خیلی سر به سرش میذارم اما می خوام بدونه هیچی تو دلم نیست .

هر چند الان دیره اما تولدت مبارک خواهر خوبم ،امیدوارم همیشه موفق و سلامت باشی.همیشه در قلب منی.

 میلاد اباالفضل العباس و سید ساجدین و میلاد مهدی آل محمد تهنیت باد.

 اي تو تنها تكيه گاهم

نمي دانم اين چندمين بار است كه دست تو را گم مي كنم . شايد شايسته دست مهربان تو نيستم ... اما مرا كودكي تصور كن ... يا شاخه گلي تنها در سياره ات ... كنايه هاي من از سر خشم نبود ... تو عازمي و من تو را دوست مي‌داشتم ... حال كه مي خواهي بروي برو ... مي‌دانم كه روزي دوباره دست تو را خواهم يافت .. هيچ دور نيست آن زمان ... گاه و بيگاه چتر مرا باز كن و ببين كه صورتم زير سيلي آفتاب داغ مي‌شود .... مي دانم كه لحظه وداع نزديك است .... بايست .... ! من خواهم گريست ... تو به جان من بدي روا نداشتي ... تو خواهش قلبم را نديده مي گيري .... و خوب مي دانم اين منم كه اسير سياره تو مي مانم و تو سفر مي كني ... يادت باشد وقتي به ستاره ها سفر كردي من از همينجا برايت دست تكان خواهم داد .... زير سايه بان ياد تو منتظر خواهم ماند زيرا كه عشق هرگز نمي ميرد ....

دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی دوســـــتت می دارم.

دلــــــت را می بویند

روزگار غریبــی است، نازنیــــن

و عشـــــق را

کنار تیرک راهبند

تازیانه می زنند.

                        عشـــــق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

      به سوختیار سرود و شعر

                                    فروزان می دارند.

به اندیشیدن خطر مکن،

                        روزگار غریبــی است، نازنیـــن

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چـــراغ آمده است.

                        نـــــور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند

بر گذر گاه ها مستقر                                                              

با کنده و ساطوری خون آلود

                                    روزگار غریبــی است، نازنیـــن

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند.

و ترانه را بر دهان.

                                    شـــــوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.
کباب قناری

به آتش سوسن و یاس

                        روزگار غریبــــی است ،نازنیـــن

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است.

                                    خــــــدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

وقتی بچه ایم بزرگترها ما رو گم می کنند ولی وقتی بزرگتر میشیم ما همه چیزمون رو گم می کنیم.

ایمانمون ، احساسمون ، زندگیمون ،خنده و گریه هامون رو و از همه مهمتر خدا رو گم می کنیم.

بچه که بودم یه بار من و داداش کوچکترم و خالم تو شهر قم اطراف حرم بی بی معصومه گم شدیم

خیلی عجیب بود ولی اصلا حس بدی نداشتم نمی دونم چرا ؟

یه دو سه ساعتی الاف بودیم خلاصه بعد کلی گشتن و به در بسته زدن از یه افسر راهنمایی رانندگی

کمک خواستیم .اون هم از ما یه نشونی از خونه بابابزرگم (روحش شادOL)خواست.ما هم گفتیم

 بابابزرگم اینا تو مسجد زندگی می کنند ولی ما اسمشو یادمون رفته .یه نیم ساعتی اونجا بودیم که

یکی از دوستای بابابزرگم رو اون ور خیابون دیدیم و با کلی خوشحالی دنبال اون دویدیم و بالاخره

 با کمک اون به خونه رسیدیم.بیچاره بابابزرگم کلی با اون پاهای خستش تو خیابونها دنبال ما گشته بود

مامان بزرگم هم این قدر گریه کرده بود که تا ما رو دید دوباره زد زیر گریه.خلاصه گم شدیم و مسجد

شد یه نشونه برای پیدا شدن ما.

اما الان خیلی وقته گم شدم ، خیلی وقته اصل خودم رو گم کردم و از کسی هم  کاری ساخته نیست .

خیلی وقته من خدا رو گم کردم و دنبالشم ولی تو هزارتوی این دنیای عجیب و غریب هر چی بیشتر

می گردم کمتر به نتیجه می رسم.شاید باید اول خودم رو پیدا کنم ، نمی دونم به خدا .

می گن که برای خداشناسی اول باید خودت رو بشناسی ولی من ...

هنوز هم گیجم از این گم شدنهای پی در پی و حیران از این قایم موشک  زمونه. کاش هیچ وقت

جزء این بازیکنها نبودم که حالا از نفس بافتم ولی مگه دست من و تو هستش .زندگی بازی سختیه

که دیگه دارم از نفس میافتم نمی دونم باید خدا از یارای ذخیره استفاده کنه چون من دیگه

 کوکم تموم شده و به آخر بازی خودم رسیدم.تا حالااز آیینه به خودت نگاه کردی دیدی که چه خسته شدی .

دیگه نمی دونم چی بگم فقط باید خدا کمکم کنه دیگه نای راه رفتن ندارم و خسته شدم بس که زمین خوردم

و بلند شدم. تقصیر کسی هم نیست همش تقصیر خودمه و این نفس اماره.

چه کنم از ماســـــت که بر ماســــت عزیز.

 ای همه هشیاران ! بر چه باغی در نگشودیم ، كه عطر فریبی به تالار نهفته ما نریخت ؟
ای همه كودكی ها ! بر چه سبزه ای ندویدیم، كه شبنم اندوهی بر ما نفشاند ؟
غبار آلوده راهی از فسانه به خورشیدیم.
ای همه خستگان ! در كجا شهپر ما ، از سبكبالی پروانه نشان خواهد گرفت ؟

و در گوش برگی که خاموش خاموش می سوخت     گفتم:

- مسوز این چنین گرم در خود مسوز

مپیچ این چنین تلخ بر خود مپیچ

که گر دست بیداد تقدیر کور

تو را می دواند به دنبال باد

مرا می دواند به دنبال هیچ

وقتي بزرگ مي شوي ديگر خجالت مي كشي به گربه ها سلام كني و براي پرنده هايي كه آوازهاي نقره اي مي خوانند دست تكان بدهي

خجالت مي كشي دلت شور بزند براي جوجه قمري هايي كه مادرشان بر نگشته، فكر مي كني آبرويت ميرود

اگر يكروز مردم _همانهاي كه خيلي بزرگ شده اند_ دل شوره هاي قلبت را ببينند و به تو بخندند

  وقتي بزرگ مي شوي ديگر نمي ترسي كه نكند فردا صبح خورشيد نيايد،حتي دلت نمي خواهد پشت كوهها سرك بكشي و خانه خورشيد را از نزديك ببيني

ديگر دعا نمي كني براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نمي كني كاش قدت مي رسيد و اشكهاي آسمان را پاك مي كردي

وقتي بزرگ مي شوي قدت كوتاه مي شود .آسمان بالا مي رود و تو ديگر دستت به ابرها نميرسد و برايت مهم نيست كه توي كوچه پس كوچه هاي پشت ابرها ستاره ها چه بازي مي كنند

آنها آنقدر دورند كه تو حتي لبخندشان را هم نمي بيني و ماه ، همبازي قديم تو آنقدر كمرنگ مي شود كه اگر تمام شب را هم دنبالش بگردي پيدايش نمي كني

وقتي بزرگ مي شوي دور قلبت سيم خاردار مي كشي و درمراسم تدفين درختها شركت مي كني و فاتحه تمام آوازها و پرنده ها را مي خواني و يكروز يادت مي افتد كه تو سالهاست چشمانت را گم كرده اي و دستانت را در كوچه هاي كودكي جا گذاشته اي ، آنروز ديگر خيلي دير شده است

فرداي آنروز تو را به خاك مي دهند و

مي گويند: خيلي بزرگ شده بود

براش تنگ میشه . اما چه میشه کرد. مامانم هم  این قدر گریه کرد که همه رو گریه گرفت.

می دونی این خالم چند روزی از من کوچیکتره .الان هر وقت نگام به  تابلویی که برام خریده می افته

اشک تو چشام جمع میشه آخه خیلی دوسش دارم .

منم می خواستم با هاشون برم ولی اینا نذاشتن.

وقتی دلت خسته شــد ، دیگه خنده معنایی نداره ... فـقـط می خندی تا كسی ، غم آشیانه کرده تو چشمات رو نـبـیـنـه... وقتی دلت خسته شــد ، دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرومت نمی کنه ... فـقـط گریه می کنی ، چون به گریه کردن عادت کردی... وقتی دلت خسته شــد ، دیگه هیچ چیز آرومت نمیکنه به جز دل بریدن و رفتن...

خسته ام

از آدمهایی که هر روز عاشق میشوند

آدمهایی که خود را نمیشناسند

گوشهایشان بیشتر از چشمهایشان میبیند

میدانند که نمیدانند اما عاقلترین افراد را خویش میپندارند

خسته ام

از آدمهایی که سرانجام خودشان را میدانند

اما تلاشی برای تغییر آن نمیکنند

کسانی که نگاهشان دیگران و خودشان را فریب میدهد

قلب سنگیاشان پشت چهره ساختگی و لباسشان مخفیست

آدمهایی که تفاوت عشق و هوس را نمیدانند

خسته ام

خسته از خودم که آدمم

خداي من! چه به دور از کينه،
عشق و بزرگي ات را به من نشان دادي.
چه پر عطوفت، دست مهر بر سر آرزوي به تاراج رفته ام 
                                                                                                           کشيدي.
چه پر شور، اميد را در تاريکي فردايم دميدي.


                                                                     خداي من! من شرم دارم...شرم.


تو تا اين اندازه به خيالم نزديک بودي من کور کورانه تو را 


                                                فرياد مي کردم؟!...


           تو در من حل بودي و من تو را در دورها مي جوييدم؟!...


تو من بودي و من فارغ از حضورت، تن به سکوت داده 


                                                     بودم؟!...


چه سرشار از هويت بودم و بي هويت مي نمودم...


                                چه از تو بودم و خود را جدا از تو مي پنداشتم.


من بودم اما گويي نبودن را باور کرده بودم.


                                                                                               و تو...


بودي و من بودنت را از ياد برده بودم...


                                                              شرم دارم... شرم.


از تو، حضورت، عشقت، سکوتت، صبرت، خدايي ات،...


شرم دارم... شرم.


                                    من چه گويم که در واژه بگنجد؟ که هيچ واژه اي من را ياري 

نمي کند.


خدايي ات را به نگاهم باوراندي، ...خداي من!


                                                                                      تنها همين.

دلم پوسید به خدا بس که تو این مدت فقط بلاگ خوندم .دیروز کتاب شعر

 سهراب رو گرفتم تازه فهمیدم دنیایه من و سهراب چقدر به هم شبیه اونجا

که می گه من الاغی دیدم یونجه را می فهمید.آه سهراب تو چه عاشق بودی وکاش همه مردم دنیا عاشق بودن ...

 روزی
خواهم آمد، و پیامی خواهم آورد
در رگها نور خواهم ریخت
و صدا خواهم در داد: ای سبدهاتان پر خواب! سیب
                                     آوردم ، سیب سرخ خورشید
خواهم آمد، گل یاسی به گدا خواهم داد
زن زیبای جذامی را گوشواری دیگر خواهم بخشید
کور را خواهم گفت: چه تماشا دارد باغ !
دوره گردی خواهم شد، کوچه ها را خواهم گشت، جار
                                خواهم زد: آی شبنم ، شبنم ، شبنم
رهگذری خواهد گفت : راستی را، شب  تاريكي  است
                                              کهکشانی خواهم دادش
روی پل دخترکی بی پاست ، دب اکبر را به گردن او
                                                   خواهم آویخت
هر چه دشنام از لبها خواهم برچید
هر چه دیوار از جا خواهم  بر کند
رهزنان را خواهم گفت: کاروانی آمد بارش لبخند !
ابر را پاره خواهم کرد
من گره خواهم زد، چشمان را با خورشید، دل ها را با
                       عشق، سایه ها را با آب، شاخه ها را باد
و بهم خواهم پیوست، خواب کودک را با زمزمه
                                                           زنجره ها
بادبادکها به هوا خواهم برد 
گلدان ها آب خواهم داد
خواهم آمد سر هر دیواری، میخکی خواهم کاشت
پای هر پنجره ای، شعری خواهم خواند
هر کلاغی را ، کاجی خواهم داد
مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک!
آشتی خواهم داد
آشنا خواهم کرد
راه خواهم رفت
نور خواهم خورد
دوست خواهم داشت!

نمی دونم چی بگم رفتی و دل در فراقت ....

حسن رفت تا من باور کنم هر اومدنی یه رفتنی داره اما این رفتن پایان راه نیست بلکه شروعی برای یه تولد دیگه ...

دوست دارم حسن جونم به اندازه همه داداشای دنیا....

هیچ وقت از مرگ بدم نیومده مگه وقتایی که عزیزانم را از من جدا  کرده ، می دونی حاضرم جای هر کدوم از مردم دنیا 100 بار  بمیرم اما دوست ندارم کسی را که دوستش دارم (حتی یه ذره L) لااقل تا وقتی من زنده ام بمیره . هر چند مرگ حقه و نمی شه کاریش کرد . می دونی مرگه یه نفر یه نشونه از طرف خداست  .خدا این جوری می گه دل به عشقای  دنیا نبند چون فقط عشق به خدا ست که ازلیه. اما دعا می کنم (مخصوصا مامان گلی خودمو که دیگه نمی خواد برا کسی دعا کنهL) هیچ کس حتی اونا ایکه من از آنها خوشم نمی یاد (من از هیچ کسی  بدم نمی یاد)هیچ وقت مرگ عزیزی را نبینند.

نفرت تو وجود من جایی نداره (حتی یه ذره) اما نمی دونم چرا از تنهایی لذت می برم حتی از تنهایی تو قبر . چرخیدن زیر بارونو دوست دارم مثل وقتی بچه بودم .می خوام این قدر با دهان باز زیر بارون بچرخم که دهنم از بارون پر بشه و سرم هی گیج بره .به بالا که نگاه می کنی مثل اینه که از اسمون ستاره ها دارن می ریزن پایین.دلت می خواد دستاتو باز کنی و هر چی ستاره می ریزه فقط مال خودت جمع کنی .دوست دارم یه بار دیگه شعر هاجر خانومو بخونم ( بارون بارون شر شر   تو خونه هاجر    هاجر عروسی داره .....)چه کیفی داره دوباره بچه شدن اما فکر نکنم  مرگ مهلتم بده که دوباره زیر بارون برقصمL .البته نه اون مرگی که همه فکر می کنند مرگه دلمون را می گم.

مرگ من روزی فرا خواهد رسید             در بهاری روشن از امواج نور

در زمستان غبار آلود و غم                    یا خزان خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید            روزی از این تلخ و شیرین روزها 

روز پوچی همچو روزان دگر                   سایه ای از امروزها ، دیروزها

دیدگانم همچو دالانهای تار                     گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود                  من تهی خواهم شد از فریاد و درد

من خزم روی دفترم                             دست هایم فارغ از افسون و شعر

یاد می آرم در دستان من                        روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش          می رسند از ره که در خاکم نهند

آه که شاید عاشقانم،در نیمه شب             گل به روی گور نمناکم نهند

لیک دیگر پیکر سرد مرا                           می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو، دور از ضربه های قلب تو                قلب می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد                             نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من افتاد و گمنام می ماند به راه             فارغ از افسانه های نام و ننگ